Vóór de 80-er jaren was er nauwelijks basketbal in Eibergen.

Dat kwam vooral omdat er geen sporthal was en de weinige sportzalen op alle dagen bezet waren. De gemeente zorgde na enig aandringen wel voor een buitenveldje op het sportveld bij sportzaal Bartelink. Daarvan zie je nu niets meer terug. Het lag ongeveer op de plek waar nu de tandartspraktijk van Kokkeler aan de Bartelinksgang huist. Die Eibergenaren die al wel ‘officieel’ basketbalden, en dat werden er steeds meer, deden dat bij de omni-vereniging Dynamo Neede, maar waren evenals de Needenaren niet tevreden met de positie van de basketbal-afdeling binnen die club.

Medio 1982 werd eindelijk de Pickerhal geopend, en dat was het moment om met de hele club vanuit Neede te verhuizen naar Eibergen en daar verder te gaan onder de naam BC Picker Reds. Nog steeds weet bijna niemand waarom het Reds is geworden en geen Greens of Blues: dat blijft het geheim van enkele mensen.

Die eerste groep enthousiastelingen in Eibergen bestond uit o.a. Jan Branden­barg, Gerard van Dijk, Huib Ras, Ruud Straatman, Wijnand & Joost de Boer, Herbert Scholten, Ron Smits, Lenie Kraynbrink, Jan Temmink, Marlene Huijts, Inge Koppelman, Gerrit Grijsen en Edwin Bakker.

Bij het vertrek uit Neede werd op slimme, sommigen in Neede zeggen ‘slinkse’, wijze het aan de basketball-tak van Dynamo behorende geld meegenomen naar Eibergen.

Er moest in Eibergen flink aan de weg worden getimmerd.

We waren overal om de nieuwe club te promoten: op de jaarmarkten, de braderie en andere feesten: de meeste Eibergenaren wisten niet wat ze zagen als ze in de kraam de NBA-video’s konden bekijken. Resultaat: heel veel nieuwe leden.

Dat betekende dat de meeste hiervoor genoemden als trainer aan de bak moesten om de grote stroom jongeren te begeleiden. Organisatorisch was het een moeilijke tijd.

Vooral op het team 'oudere recreanten' werd (te) vaak een beroep gedaan om ondersteu­ning, maar ze waren er eigenlijk nooit te beroerd voor: m.n. Jan van Vuuren, Jan Tijsma en de hiervoor reeds genoemden. Helaas was het na enige tijd voor voorzitter Gerard van Dijk door een chronische ziekte niet meer mogelijk om door te spelen, en moest hij na enige tijd ook de voorzittershamer afgeven. Het opvolgend bestuur benoemde hem omgaand tot ons eerste en enige erelid.

Toch zijn er direct daarna ook weer veel leden vertrokken, simpel omdat de club hen onvoldoende begelei­ding kon geven. Maar het ging in het begin van die 80-er jaren fantastisch met de club: aan het mix-toernooi met Pasen 1983 deden maar liefst 74 leden mee. Langzamerhand kwam er toch meer structuur in de zaak, wat ook valt terug te lezen in de clubbladen uit die tijd. Vanaf het eerste begin is voortgegaan op de weg van het organise­ren van schooltoernooien om nieuwe leden te interesseren. Eerst alleen voor het voortge­zet onderwijs; later ook voor de basisscholen.

In de eerste jaren werd er ook trouw jaarlijks een toernooi voor andere clubs georgani­seerd; echter dat is verdwenen omdat verenigingen hierop kennelijk niet zaten te wachten gezien de steeds verder afnemende deelname, en het op het laatste moment wegblijven.

In 1981 was al contact gezocht met een uitwisselingsclub uit Dulmen om tegen te spelen en mee te feesten. Gedurende een paar jaren waren deze uitwisselingen jaarlijkse hoogtepun­ten. Wie herinnert zich niet de grootse feesten in Dulmen: het eerste jaar in het Kolping-haus met een verrukkelijke bowl van 10 delen witte wijn en 1 deel whisky; waarbij de aanvulling in de loop van het feest alleen maar uit de whisky-fles kwam (ja; er speelden ook amerikanen, en die hadden tax-free ingekocht); en het 2e jaar in die boeren­schuur met wederom sloten en vaten met versnaperingen. Maar ook onze feesten mochten er zijn. Helaas is het contact na 4 jaar verstomd nadat ons contactpunt in Dulmen wegens familie-problemen uit de basketball-wereld stapte.

Op de een of andere manier is er daarna zeker 3 jaar relatief weinig speciaals gebeurd.

De standaard-zaken bleven bestaan: trainen, wedstrijden, school-, team,- en mixtoernooien. Wel kregen we te maken met dependance-vorming. In Beltrum speelde een groep jongens van de Losse Flodders mee in de competitie (onder de vlag van de Reds). Dezelfde weg ging wat later ook een jongens-groep van de Leo-stichting in Borculo. Beide self-supporting groepen gingen na 2 seizoenen competitie ter ziele; eigenlijk hebben ze nooit echt tot de club behoord. Wel kwamen er na afloop een paar jongens naar Eibergen (waaronder de gebroeders Lageschaar).

Een geliefde activiteit die werd opgestart was het 'weekend-kamp'.

Vooral door de inspanningen van Lenie Kraynbrink en o.g. wisten we vanaf medio de 80-er jaren welhaast elke 2 jaar een prachtig kamp te organiseren, meestal in Buurse. Het speciale in Buurse was in de eerste jaren de aanwezigheid van een verhard basketball-veldje bij de betreffende boerderij. De laatste keer had dat echter maar weinig nut want het regende veelal pijpestelen. Wie van de toen aanwezigen herinnert zich niet aan de trompet-solo van Harry Droog bij het ontwaken en de daarop volgende ochtend-bosloop. Helaas was het de laatste keer dat deze prima kerel en 2 meter lange gangmakende politieman erbij kon zijn: enkele maanden later kwam hij in functie te overlijden in het verkeer. Ook voor een andere gangmaker was dat helaas het laatste kamp: ook Frank Lageschaar uit Groenlo had een verkeersongeluk dat hem levenslang in een rolstoel bracht. De periode met o.a. Harry Droog en Frank Lageschaar kenmerkte zich door gezelligheid: er ging zelfs 2 of 3 jaren achterelkaar een team met hoofdzakelijk Picker­Reds-leden naar Spanje om daar (ook) aan een toernooi mee te doen. Ook Marijan Tijdink-Fentsahm was daarbij.

Met de komst van top-basketball in Haaksbergen begon het weer te groeien: m.n. door de fanclub die hier vanuit Eibergen altijd naar toe ging: eerst naar de mannen; later vnl. naar de vrouwen van Hatrans. Er kwamen clinics, waarbij op enig moment ene Han Krajenveld zich uitdrukkelijk meldde aan het front. Zelfs een jeugd-olympische dag waaraan veel van onze jonge leden met plezier terugdenken. En er was plotseling ook een kampioenschap: de heren werden kampioen en kregen zowaar van burgemeester Cappetti een lederen basketball aangeboden op een 'overvolle' receptie.

Ook de sponsoring werd sterker in het financieringspakket betrokken. Naast langjarig sponsor 'Deters Meubelen' gaf ook Administratie en Assurantiekantoor Bennink broodnodi­ge ondersteuning. Later werd er sterker opgeknipt: zelfs een discotheek uit Neede kwam er aan te pas; maar ook de verzamelde automobielbedrijven in Eibergen en Uitzendorganisatie Adecco stelden zich garant voor een stuk financiering van de club. Langjarig lid Jan Temmink kon er uiteindelijk niet langer onderuit en ook AH-Neede werd officieel sponsor van de Reds. Maar niet altijd was het om de shirtsponsoring te doen: ook de gelden die via de advertenties binnenkwamen of die als toernooi-support werden afgedragen, kwamen altijd van pas. De relatie met o.a. de plaatselijke sportwinkels was altijd uitstekend: zonder vaste contracten mochten we op tijd en plaats op hun support vertrouwen.

In al die jaren is er sprake van een relatief groot verloop onder de leden. De BC Picker Reds was en is vooral een recreatie-club. We leiden de jeugd op en de meesten daarvan gaan bij de start van hun beroepsstudie of na het vinden van hun eerste baan weg, en gaan dan ergens anders verder spelen. Voor die opleiding hadden we in die periode een paar hele goede trainers bereid gevonden om daar inhoud aan te geven.

Wie hadden we zoal in Eibergen: o.a. Lace Strong, de fijnste Amerikaanse speler in Nederland; de Nederlands-Amerikaanse Golden-Boy Ron Kruidhof; maar ook bijv. Nol Wienk en met name Jurgen Dunkel, die zorgde dat er heel erg hard werd getraind, dat er veel werd geleerd, en dat er plots talenten in aanmerking kwamen voor regionale, en zelfs landelijke selecties. De eersten waren Pieter van Vuuren en René Brekveld, die daarna echter verzuimden om de laatste extra stap te zetten. Daarna hadden we als spelers van regio- en/of rayonselecties o.a. Arjen Drost en Roel Brandenbarg, die al heel vroeg voorbestemd leek om naar de USA te verkassen; en allebei jongens-eredivisie in Haaksbergen speelden Dan was er het meiden-trio Marleen Hartman, Liset van Loosen en Jorien Bakker, die voor Tonego in de meiden-eredivisie gingen spelen (de laatste daarna ook via ATC in Hengelo); en daarna Anneloe Stomps en Linda Thonen, waarbij de laatste de nationale top heeft bereikt maar direct aansluitend is gestopt. Inmiddels had Ellemiek Huijts haar doel bereikt en speelde in de kampioens­ploeg van Tonego in Haaksber­gen. Door haar blessure-gevoeligheid is ze met top-basketball gestopt en overgestapt naar de politie in Den Haag. Meer recent werden talenten als Joris Blaak (inmiddels vertrokken naar Veendam), Guus Gesink en Sjoerd Miggelbrink geselecteerd. De laatste speelt inmiddels in Tonego Heren 1.

Ook in de 90-er jaren werd de kamp-traditie voortgezet: we gingen 2 jaar achtereen naar de barakken van de Leo-stichting bij Borculo: ook met verhard basketball-veld, maar ook met een onverwarmd koud zwembad, en met 'niet al te gemakkelijke' buren. Zoals het bij een kamp betaamt werd de leiding in het ongewisse gehouden van ferm drankgebruik door de opschietende jongelui. Maar: het was en bleef gezellig. Vooral de 'bonte avond' bleek een succes: als je even aandringt komt de creativiteit naar boven en kunnen we elkaar een hele avond vermaken. Iedereen herinnert zich nog het dierengeluiden-spel met al die blèrende beesten.

Het Bestuur bleef al die jaren op een minimum-niveau hangen; het was al moeilijk genoeg om de zaak technisch gaande te houden; bestuurlijk was het nog erger. Maar toch waren er goede langjarige waarden in de personen van o.a. Lenie Kraijnbrink, Ron Smits, Jan Tijsma, Jan Brandenbarg, Jan van Vuuren of Margret Klein Poelhuis.

Telkens kwam er wel weer voor een paar jaar technisch en/of bestuurlijk support van d'een of d'andere voorbijgan­ger: m.n. te noemen zijn de illustere personen Sahajo Richtarski en Jan Spiljard. Bij de eerste kwam de club in de ban van de swami's met hun rode geitewollen sokken; bij de laatste was vooral zijn vervoer per bromfiets saillant. Beide waren gek van basketball; en staken toch veel tijd in de club. Een fase later was er een heel actief bestuur met o.a. Edwin van Splunter, Moniek Pleiter, Diet Weenink, Ron Smits en 'trekker' Angelin Boerhof.

Met weer het kamp als hoogtepunt voor de jeugd: nu weer naar Lochem/Zwiep en een nieuwe locatie in Buurse. Uitstapjes in het teken van een nieuwe kok in ons midden; en tevens ras-organisa­tor en fotograaf: Michiel Ibelings (inmiddels al weer enige jaren woonachtig in Portugal). We herinnert zich nog de wel heel erg vroege ochtend-bosloop van enkele jongelingen en de begeleidende fietstocht door enkele ouderlingen in Zwiep. Maar ook de deels verregende survival, waarbij dat watervaste vlot er niet mee toe deed.

Nieuwe activiteiten in Eibergen werden mogelijk met de komst van een heus basketball-veldje in de Westenesch. Komst ? Neen, we moesten dan wel zelf even zorgen voor het leggen van de tegels: de rest kwam van de gemeente. Met gezamenlijke inspanning van de wijkvereniging en PR-leden, en onder sturing van Jurgen Dunkel kwam het af en kon het feest beginnen. Streetball 3-on-3; de nieuwe basketball-uitdaging. En weer liep de PR voorop in de regio: zelfs in Enschede en Haaksbergen moesten ze er nog mee beginnen.

De tijd kwam dat de club internationaliseerde: in Eibergen werd twee keer een AZC ingericht. Met de komst van het tijdelijke AZC liepen we op sommige momenten over van elkaar niet begrijpende vluchtelingen. Ook soms met spannende momenten; bijv. toen Bosnische vluchtelingen uit Eibergen oog in oog kwamen met Servische uit Groenlo. Maar ook hier bleek dat basketball verbroedert. Ze vonden elkaar in de slogan: “Drazen is not dead” naar de in 1993 verongelukte beste Europese basketballer ooit; de Joegoslaaf Drazen Petrovic. Als je jezelf tolerant opstelt, krijg je een zelfde gedrag ook terug. Hoewel het met de betalingsroutine niet altijd helemaal jofel ging: het waren goede mensen.

Bindend middel in de club is de communicatie tussen leden en tussen bestuur en leden. Hiervoor fungeert al jarenlang de clubkrant: een periodiek dat periodiek op onvaste momenten uitkomt en toch met plezier wordt verslonden. Omdat het self-supporting moet zijn is het een grote klus om het uitgegeven te krijgen. De pakkende voorpagina is voor de leden het moment waarop ze zien dat ze lid zijn van een grotere club dan hun eigen team.

Met de toenemende automatisering werd ook de clubkrant minder noodzakelijk en werd er overgestapt naar het digitale tijdperk. Eerst alleen mailverkeer, maar toen ook door de drijvende kracht van Arjan Burggraaf en Edwin Keuper een eigen website.

Inmiddels kwamen en gingen de jeugdleden. Er is een gigantische hoeveelheid mensen bij de Reds betrokken geweest. Je zou al die gezichten nog wel eens willen zien: talenten, proevers, blijvers, dan-dit-dan-datters, voetballers, etc.

Helaas zijn in de tijd ook jonge (oud-)leden weggeval­len: met name de altijd enthousiaste Lydianne van Hattem, en ook de nog jongere Bjorn Rötter.

De ‘buren’ van het basketbalpleintje in de Westenesch hadden ‘last’ van teveel geluid ’s avonds later. Hoewel dit niet of nauwelijks van Reds-leden afkomstig was, kon de gemeente niets anders dan de boel sluiten. Als alternatief kwam er een nieuw veldje op De Maat; zelfs met 6 baskets. Als ze wat beter naar ons hadden geluisterd waren ze èn goedkoper èn beter af geweest: nl. een iets breder veld met grijsgetinte borden met een netjesbevestiging. Nu staan er fel witte torens in het groen.

Tegelijk gaf dit meer mogelijkheden aan het 3-on-3 streetball, dat soms in het centrum en soms bij de Pickerhal werd gehouden; althans dat was de bedoeling, maar het regende heel vaak zodat we in de sporthal uitkwamen.

In 2002 werd het 20-jarig bestaan gevierd met een reünie in de Pickerhal waarbij een groot aantal oud-gedienden acte-de-présence gaf. Het was een gezellig weerzien van veel oud-bekenden.

In de laatste 5 jaar was er eerst een gigantische groei van het aantal mini’s; m.n. door de activiteiten van “Ome Jan” Hulshof, die er in slaagde om soms wel 30 mini’s op zijn training te mogen ontvangen. Toen Jan weer werk kreeg was er geen follow-up en is het gros van deze aanwas verdampt en vertrokken naar andere sporten.

Met de club gaat het niet goed en niet slecht, maar het aantal leden daalt langzaam.

Dat ligt niet aan de club of de sport, maar veel meer aan de maatschappelijke ontwikkelingen. We zijn individueler, en het belang van een groep of club wordt altijd ondergeschikt gemaakt aan het eigenbelang.

Met vereende kracht wordt door Bestuur en technische staf gewerkt aan de instandhouding van een gezonde, gezellige en standvastige basketbalvereniging in Eibergen.

8-12-2007

Opmerking Edwin Bakker:

Iedereen die de historische schets kan aanvullen wordt hierbij gevraagd om zijn of haar bijdrage op te sturen naar Edwin Bakker; per adres:
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Ik zal dan zorgen voor updates en zo kunnen we samen komen tot een historisch volledig naslagwerk inzake de BC Picker Reds in Eibergen